|
Söz düştü yeryüzüne sessiz sessiz, dağıldı; onlara, yüzlere, binlere ayrı ayrı. Dil oldu, kalem...
|
Bir sürgün yeridir şehir. Acı ve kıvranışla başlar hayat. Şehrin/insanın etrafı kırla, doğayla...
|
|
Çocuklar gökyüzüyle barışıktır. Yeryüzüyle onu bir görür. Onunla da onun içinde oynar. Bir kâğıt...
|
Ne tür bir mekân burası? Gerçek mi? Evet, hem de nasıl! Ne hissediyorsun? Korkunu ve şaşkınlığını...
|
|
Şehir üzerindeki rüzgâr, nereden esmeye başlamıştır? Nerelere uğramıştır ve nereye gidecektir?...
|
Savaşın şiddeti ve bombaların gürültüleri altında küçük çocuklar oyun oynamayı sürdürürler....
|
|
Hayır ya da evet deme şansın yok, dostum. Bir zaman açılıyor sana. Adı bu “zaman”. Senin için,...
|
İstanbul Boğazı’nda bir sürü küçük balıkçı teknesini ister kıyıdan ister vapurdan özellikle gün...
|
|
Yarı mı tam mı bilemiyorum ama hatıraların karanlık bir yanı var. İçine giriliyor da bir türlü...
|
Sonbahar rüzgârlarıyla dökülen yapraklar yere, sürüklendikleri irili ufaklı çukurlara doluşur ve...
|