Aytaç ÖREN                               Nisan 2025, Sayı: 368, Sayfa: 59

Rüzgâr ve toz bir arada olurdu. Bir’leşirdi. Estiği zaman mahalle arasında yere sinmiş, saklanmış onca toz havalanır, gözlerimizin içine dolar, saçlarımızın arasına girerdi. Yaşadığımız an dokunurdu bize. Ve kirlenirdik. Ne kadar çok toprak vardı o zaman! Hele çamur, hayatımızın bir parçası gibiydi.

Yazının Devamı İçin Tıklayınız.